Aleksi jeton në varfëri të thellë në Shqipëri. Qeveria nuk dëshiron të japë më ndihmë financiare për mjekimin, përderisa nuk ka ende një kurë për semundjen nga e cila ai vuan, “Fibroza Cistike”. Kjo është një letër e dëshpëruar që bën thirrje për të ndihmuar nga vdekja 6-vjeçarin shqiptar, i cili po vdes nga semundja nga e cila vuan prej 5 vjetësh.

Të martën e shkuar, me 10 tetor, po udhëtoja për në Sofia, Bullgari, nga Aeroporti Ndërkombëtar i Çikagos, kur u ndesha me një ndodhi ekstreme. Takova një djalë të vogël 6-vjeçar që mbante ngado një bombol oksigjeni. Emri i tij është Aleksandër Tonin Marku.
Ju mund të pyesni pse mbante një bombol oksigjeni me vete. Ai dhe prindërit e tij po ktheheshin nga SHBA për në vendin më të varfër të Europës: Shqipëri, pasi nuk kishte më fonde për të mundësuar trajtimin mjekësor të Aleksit. Aleksi ka pasur edhe dy vëllezër të tjerë, të cilët kanë vdekur nga bronchopneumonia në moshën 15- vjeçare dhe 16 muajsh.

Nëse Aleksi nuk do të ketë kujdesin e nevojshëm mjekësor, ai do të vdesë, dhe prindërit e tij do të humbasin të gjithë fëmijët. Ai dhe dy prindërit e tij ishin në “Cistik Fibrosis Division of Pulmonary Medicine of Children’s Hospital of Detroit”, në Qendrën Mjekësore të Miçiganit për t’i dhënë trajtim mjekësor Aleksit, por vetëm për tre muaj. Ai është kuruar që nga 26 Korriku dhe ka marrë një kujdes të veçantë dhe intensiv. DCM beson se nëse Aleksi do të qëndronte në SHBA ose në spitalin e tyre, do të mund të shpëtonte. Pasi ai i ishte përgjigjur mirë trajtimit mjekësor dhe po hynte në bazat e mjekimit bazik.

Por siç dhe mund ta mendoni vetë, vetëm tre muaj janë shumë të pamjaftueshëm për të shpëtuar jetën e këtij djali të vogël. Emri i doktorit të Aleksandrit në DMC është Dr.Debbie Toder dhe infermierja që u miqësua shumë me familjen, është Deborah Hachey. Ai është pranuar në Spitalin Universitar të Janinës në Greqi, ku është kuruar fillimisht për “Fibrozën Cistike”. Emri i doktorit të tij në Tiranë është Dr. Luljeta Kote. Kostoja për të mbajtur në jetë Aleksin për një muaj është 7 mijë dollarë.

Pacientët me “Fibrozë Cistike” në SHBA dhe në vendet perëndimore tashmë mund të bëjnë një jetë thuajse normale dhe të mos jenë të kushtëzuar nga përdorimi i përditshëm i paketave të oksigjenit. Meqenëse nuk ka një kurë përfundimtare për “Fibrozën Cistike”, vendet perëndimore mund të mbajnë në jetë një pacient deri në moshën 35-vjeçare me anë të një trajtimi mjekësor të avancuar. Me avancimin e vazhdueshëm të mjekësisë, kush e di se çfarë do të zbulohet të nesërmen për pacientët që vuajnë nga kjo sëmundje. Në vende të varfra si Shqipëria, fëmijët me këtë sëmundje vdesin shumë shpejt pas lindjes. Në Shqipëri, trajtimi mjekësor që jepet për Aleksin është i tmerrshëm dhe torturues. Spitalet shqiptare janë në gjendje të mjerueshme, dhe është e çuditshme sesi Aleksi ka arritur të mbijetojë deri në moshën 6-vjeçare.

Kur Aleksi u takua me infermieren, Deborah Hachey në DMC, ajo njoftoi se ai ishte aq shumë i varfër, pasi nuk kishte para dhe as rroba. Deborah thotë se ata i ishin aq shumë mirënjohës “sikur të kishin fituar llotarinë”. Deborah është kaq zemërthyer tashmë, saqë më thoshte shpesh se “unë dështova me të”. Ajo më shpjegon se e sheh vazhdimisht fotografinë e tij dhe i vjen në kujtesë dita kur së bashku me infermieret e tjera i dhuruan një triçikël Aleksit për të dalë jashtë oborrit të spitalit. Infermieret i vendosnin paketat e oksigjenit në pjesën e pasme të triçiklës dhe e mbështillnin përreth trupit të tij dhe Aleksi mund ta ngiste triçiklën për orë të tëra. Ai nuk e kishte ëndërruar kurrë një triçikël përpara se të shkonte në DMC.

Aleksi dhe familja e tij morën një vizë mjekësore të mundësuar nga vetëm një person: Majlinda Preka, e cila është themeluesja e vetme e Fondacionit të Shpresës për Fëmijët e Sëmurë nga Shqipëria. Ajo është një organizatë jofitimprurëse. Tashmë ajo nuk e beson se ka statusin 501 C-3. Ka një ID TAX me Nr. 20-4740574. Donacionet mund të përcillen automatikisht në Bankën “Charter One” në Michigan. Numri i llogarisë është 4503900381. Sipas Majlindës, të gjitha donacionet janë me zbritje taksash.

Majlinda Preka është nënë e vetme, emigrante shqiptare, që jeton me djalin e saj 10-vjeçar në “Sterling Heights” të Miçiganit. Ajo ka organizuar e vetme mbledhje fondesh për kurimin e Aleksit që shkonin në 7 mijë dollarë në muaj. Fatkeqësisht fondacioni i Majlindës i është në borxh prej të paktën 20 mijë dollarësh DCM-së për trajtimin mjekësor ndaj Aleksit dhe borxhi pritet të rritet. Majlinda nuk është një grua e pasur dhe është një nënë e vetme; nuk kishte rrugë tjetër përveçse ta kthente familjen sërish në Tiranë pas tre muajsh. Ajo kishte mundësi të jepte dhe dhjetë mijë dollarë nga llogaria e saj personale që të mundësonte kurimin edhe për një muaj.

Gjithsesi, që nga 10 nëntori Aleksi nuk merr më këtë trajtim mjekësor dhe mundësitë e mbijetesës së tij, ulen shumë. Kur fola me Majlindën për herë të parë nga Sofja, ajo shpërtheu në të qara dhe po tregonte se si iu kishte thënë lamtumirë Aleksit dhe prindërve të tij në Çikago. Në fakt, të dy po qanim bashkarisht në telefon, pasi shanset e Aleksit për të mbijetuar pas kthimit në Shqipëri janë shumë të vogla. Me fjalë ekzakte, ajo më tha “jam kaq shumë e lodhur.. Askujt në botë nuk i bëhet vonë për fëmijët e varfër…”.

Për më keq, kur Aleksi po lëvizte përmes aeroportit dhe duhet të kalonte rojet e sigurisë, rojet e sigurisë u nxehën dhe e humbën durimin me ta, pasi nuk flisnin dot anglisht, çka ishte edhe më zemërthyese për Majlindën. Jo vetëm që nuk do ta shihte më Aleksin gjallë, por nuk po duronte dot këtë keqtrajtim të rojeve të sigurisë mbi Aleksin dhe prindërit e tij.

Shkurtimisht, Majlinda është me të vërtetë personi i vetëm në këtë botë që u përpoq të shpëtonte jetën e Aleksit. Në çdo kohë që unë flas me të, e gjej në një gjendje emocionale të rënë, të lodhur e të depresuar. Ajo ka shpenzuar më shumë lekë për tu kujdesur për Aleksin dhe prindërit e tij, sesa për vete dhe djalin e saj.

Alitalia Airlines do të vononte nisjen e avionit edhe për shtatë orë të tjera, për shkak të një problemi. Përgjatë këtyre shtatë orëve, unë munda të përjetoj vuajtjet e Aleksit. Zemra sa s’po më pushonte në një moment, pasi ata tinguj që unë dëgjova, s’kam për t’i harruar kurrë. Edhe tani që po shkuaj këtë letër duke iu lutur ndonjë engjëlli për ndihmë, nuk më shqitet ai zë. Duke e dëgjuar këtë zë, nxitova të blej një makinë të kuqe. Kur ia dhashë këtë dhuratë, në fillim ishte i ndrojtur për ta pranuar, por menjëherë ndërroi çere, ndërsa babai i tij, vendosi dorën në zemër. Ajo buzëqeshje ishte magjike. Pas pak momentesh, dikush më tha se ai do të vdiste pak më vonë se nuk e kishte jetën e gjatë. Zemra ime rëndohej edhe më shumë. Kur së fundmi do të merrnim avionin, isha shumë i lumtur që unë dhe Aleksi me prindërit ramë në të njejtën radhë. Unë mësova më vonë se emri i nënës së tij është Fiola. E kisha kaq të vështirë ta shihja në sy, pasi ndjehesha në faj që bota jonë ishte treguar kaq e padrejtë me ta. Fytyra e Fiolës tregonte dhimbje e vuajtje. Të shihje paraqitjen emocionale në fytyrën e saj, të këputej zemra.

Përgjatë udhëtimit, përpiqet të mbante lotët, por në fund shpërtheu në të qara. Ndërsa ajo qante, Aleksi i vendoste duart e tij të vogla në fytyrën e saj në përpjekje për të fshirë lotët. Të shohësh këtë vogëlush 6-vjeçar të sëmurë teksa mundohet të ngushëllojë nënën, është thjeshtë mahnitëse. Kjo ndoshta është skena që më ka këputur zemrën më shumë sesa kurrë ndonjëherë më parë në gjithë jetën time. Kam parë skena varfërie, skena vdekjeje, por kurrë më parë një fëmijë të sëmurë që po vdes teksa ngushëllon nënën e tij. Kjo tregon forcën e shpirtit njerëzor.

Jam përpjekur të pushoj së qari që nga ajo e martë kur takova atë. Ky fëmijë është kaq i veçantë dhe ka një zemër prej ari. Dikush thotë se sytë janë dritarja e shpirtit, - ky shpirt është i jashtëzakonshëm. Ai thjesht nuk e meriton që kjo t’i ndodhë. Ju lutem, ngrini zërin që qeveria shqiptare të mos ndërpresë dhënien e oksigjenit për Aleksin, meqë “Fibroza Cistike” nuk paska një kurë, të paktën ta mbajnë atë në jetë.

Ne duhet të gjejmë një sponsor financiar për të ndihmuar Aleksin që ta rikthejmë menjëherë në SHBA, në mënyrë që ai të vijojë kurën për të paktën një vit, me një kosto prej 7 mijë dollarësh në muaj, derisa ai të jetë pak më i rritur dhe të mund të përballojë një transplant të gjatë.

Nëse ne do të mund t’i jepnin shansin familjes Marku që të legalizohej në Shtetet e Bashkuara, pastaj ata do të kenë mundësinë amerikane për të gjetur një punë, të gëzojnë të ardhura më të mira, dhe të bëhen të pavarur financiarisht, atëherë nuk do të na luteshin më ne, “normaleve”.

Nuk është faji i tyre që kanë lindur në një vend ish-komunist, të varfër e rrezikshëm të quajtur Shqipëri. Nuk është faji i tyre që kanë përjetuar humbjen e dy nga tre fëmijët. Thjesht nuk është faji i tyre. Ju lutem, ndihmoni në shpëtimin e Aleksandër Markut. Ai është një fëmijë i mrekullueshëm që meriton një shans. Ashtu siç shkruajta më lart, ne nuk mund të lëmë këtë shpirt njerëzor të vdesë, nëse ka pasur nevojë ndonjëherë kjo botë për një shpirt të tillë, momenti është tani!

Amber Carey Gitter 312-404-5007 464 Shenstone Riverside, Illinois 60546 Enclosures: (several) Kontaktoni për informacione: Znj. Majlinda Preka FHSCA P.O. Box 893 Sterling, Hts., MI 48311-0893 Nr telefoni 1-586-354-1399 Dr. Debbie Toder dhe infermierja Deborah Hachey Cistik Fibrocis Division of Pulmonary Medicine of Children’s Hospital of Detroit, Michigan Nr telefonit 313-745-5541 dhe 313-745-6035 Familja Marku Mirdit Fshati Koder Spaç Tirana, Albania 6VER Nr i telefonit 069 23 59 354.

SHENIM I REDAKSISE (22 prill 2008): Komentet per kete teme, nuk mund te vijojne. Vogelushi Aleks Marku ka nderruar jete pak kohe pas mberritjes ne Shqiperi dhe pamundesise per te vijuar kurimin. Shekulli i shpreh ngushellime nenes se Aleksit dhe familjareve te tij.

Shkrimet e fundit nga Adrian Thano