A jemi të ndjeshëm ndaj problemeve në komunitet?
A dimë të komunikojmë me njëri-tjetrin per cfare ndajme bashke?
A e dashurojmë ambientin ku jetojmë, apo presim që gjithmonë të zbresë dikush nga qielli e të na sistemojë?
A eshte e duhet te jete Bashkia pergjegjese per shkallet, ashensoret, oborret, rrethinat, rrugicat e cdo qe na perket te gjitheve?

Më shqetësojnë këto pyetje, pasi nuk marr dot përgjigje nga askush. Para disa ditësh, hasa në një ndodhi, që quajeni si të doni, po përveçse e shëmtuar, është edhe ligështuese, kur mendon se jeton në qendrën kryesore urbane të kësaj toke, që ne me krenari e quajmë duke rrahur gjoksin “Shqype”.
Një zonjë, që nuk ia pa askush fytyren, fluturoi një goxha qese të zezë me plera, nga kati X per tek koshi i mbeturinave. Përtoi të zbriste shkallët dhe e gjeti për më kollaj të luante basket me mbeturinat e thelave të shalqinjve, pa u merakosur fare për shënjestrën që rezultoi të ishte copë-copë. Qesja, që ishte mbushur rrafsh deri në grykë, për habinë e madhe të gruas u përplas mu në kofanon e një taksie të licencuar, të parkuar rrëzë pallatit. Ai që pësoi paq nga kjo zonjë e paedukatë, ishte taksisti, i cili u perlye nga koka te këmbët me lëngun e shalqirit dhe ca gjëra të tjera që kush e mori vesh se çfarë ishin. I shkreti, u tmerrua nga ajo furi zarvatesh të kalbura që i ranë sakaq mbi makinë. Gruaja që u zhduk menjëherë nga ballkoni, sapo pa skenën…
“Mirë që nuk kishte futur bomba në qese”, qeshnin njerëzit që rastisën të ishin afer, kurse i ngrati shofer zgurdullonte sytë mbi ballkonet e pallatit për të gjetur gruan-nikoqire.
Si këto histori ka me bollëk për të treguar në Tiranë. Jo rrallë më rastis të shikoj njerëz të papërgjegjshëm, që edhe pse e kanë koshin e mbeturinave përballë, i hedhin ato në tokë. Një miku im më tregonte një histori se çfarë i kishte ngjarë. Kishte marrë përsipër së bashku me komunitetin e lagjes të shtronte rrugën ku kalonin çdo ditë. Folën mirë e bukur me njëri-tjetrin, por vetëm njëri nuk pranonte. “Ore ta shtrojmë rrugën, se kush e di kur na bie rradha. Paguajmë lekë të gjithë si lagje dhe i japim dum kësaj pune”. “Jo or ti, nuk du, - ia kthente tipi i pabindur,- këtë punë e ka për detyrë bashkia”. “Po mirë more, bashkia me mjetet e veta le të vijë të bëjë drenazhimin, shtrimin, ne të derdhim një farë kuote”.. Si përfundim rruga që nuk ishte më shumë se 100 metra linear, në vijë të drejtë, nuk u shtrua kurrë dhe banorët e kësaj lagjeje edhe sot e kësaj dite janë të detyruar në shi dhe diell të durojnë baltën dhe pluhurin. Unë nuk e di kë presim, të rregullojmë punët tona. Më duket sikur gjithsecili mendon për kopshtin e tij, dhe harron se sapo të dalë në rrugë, era e qelbur e mbeturinave të hedhura pa kujdes jashtë koshit të mbeturinave, po nga ata vetë, është në dëm të shëndetit të tyre në radhë të parë, të fëmijëve, pastaj edhe të mjedisit ku jetojnë dhe punojnë. Nuk e di çfarë edukate i jep ajo gruaja që fluturoi qesen nga ballkoni fëmijëve! Po ai tipi i pabindur? A mos duhet të frikësohemi, se kjo punë nuk do të bitiset kurrë e se një tjetër brez i paedukatë po vjen? Deri më sot, nuk kam parë një prind që ta marrë fëmijën për dore, dhe ta mësojë të drejtohet te koshi i mbeturinave. Por jo, në vend që t’i mësojnë me rregullat e edukatës qytetare, dalin vetë në sy të fëmijëve dhe i hedhin letrat e sufllaqeve, lëvoret e bananeve, e ku di unë, në tokë, me mendimin se na i pastron bashkia. Po të njëjtën gjë bëjnë edhe në urban, kur i marrin dhe i hedhin mbeturinat nga dritarja. Nëse duam të jetojmë në qytet, duhet të sillemi si qytetarë, rrugë tjetër nuk ka.

Shkrimet e fundit nga Dritan Laci