Derguar nga lexuesi Nino Veleshica

Dhuna eshte nje nocion shume i gjere dhe une jam i mendimit se ne mes cifteve, kryesisht intelektuale, perqindja me e madhe e te dhunuarve shkon nga meshkujt. Mos u cuditni shume, meshkuj te kesaj kategorie jetojne gjithe kohes te dhunuar psikologjikisht dhe kjo jete eshte po aq e veshtire sa ajo kur shoqerohet me dhune fizike.
Shumekush mund te thote: Aman ore c’na the! Une e fus veten ne nje njeri te dhunuar psokologjikisht nga gruaja dhe shpesh i bej pyetje vetes: perse jam i ketij mendimi, mos nisem valle vetem nga rasti im? Mos jam nje rast i vetem ose i rralle?
Gjate gjithe ketyre viteve bashkeshortore kam fiksuar me mijera raste dhe kjo me ben te dal ne konkluzionin, se edhe ne meshkujt jemi te dhunuar. Une jam duke e pohuar kete fakt, por mjere ata meshkuj qe vazhdojne ta vuajne dhe nuk prononcohen ne kete debat.

Po e vashdoj idene duke u nisur nga vetja. Si une dhe bashkeshortja, kur u lidhem ne martese kishim mbaruar nga nje fakultet por une nuk mund ta quaj veten apo bashkeshorten intelektuale, ashtu sic rendom etiketohen njerezit me shkolle te larte.
Ne moshen 32 vjecare, kur u martova pretendoja se e kisha aq kulture dhe pergatitje per te krijuar nje familje normale dhe te dija te edukoja femijet e mi. Isha djale i vetem dhe sipas tradites shqiptare me dukej normale, qe te jetoja se bashku me nenen time.
Qysh ne ditet e para pas marteses ne sjelljet e bashkeshortes time po vereja nje tendence per tu grindur per gjera fare te kota dhe filluan mosmarveshjet. Me vone doli me qarte se te gjithe cic-micet e krijuara nga bashkeshortja ishte ne kuadrin e nje strategjie qe ne te mos bashkejetonim me nenen time.
Te gjithe nuk shajne nenen, por ne rastin tim ajo ishte nje nene e perkryer edhe pse e paarsimuar si ne, ajo nuk vuante nga koncepte te familjes patriarkale, e perkrahte ne te gjitha rastet bashkeshorten time edhe kur ajo ishte krejtesisht gabim.
Ne shtepine time, fale tolerances time dhe te nenes, behej ashtu sic deshironte bashkeshortja. Megjithate cic-micet e kesaj te fundit nuk kishin fund . Duke pare kete gjendje, nena ime pasi u shpreh se ndoshta gjithshka vjen nga pranija e saj e me propozoi qe ne te ndaheshim prej saj.
Une teper i prekur e hodha poshte propozimin e saj dhe vazhduam te bashkejetonim.
Ne kete moment dua te pyes lexuesit, a ishte normale apo e gabuar hedhja poshte nga ana ime e propozimit te nenes. Dua te theksoj se duke qene se kisha ngelur jetim qysh ne moshe te re, nena kishte sakrifikuar aq shume ne jete per te me edukuar dhe arsimuar dhe nuk mu duk e udhes qe te ndahesha prej saj.
Perseri pyes: veprova drejt te dashur lexues? Para disa vjetesh, pasi fitova llotarine amerikane u largova ne kete vend te larget me zemren te coptuar, duke lene te vetmuar ate qe me kishte sjelle ne jete dhe qe ne moshen 7O vjecare kishte me shume nevoje per mua. Edhe pse e vrare per largimin e drites se syrit, nena ime perseri ndjente nje fare gezimi, duke menduar se ne emigracion bashkeshortja ime do ti nderpriste ger-veret dhe do te jetonim te lumtur.
Fatkeqesisht nuk ndodhi ajo gje, qe nena ime i gezohej. Bashkshortja ngeli po ajo qe ishte, e dhunshme ndaj meje, e dhunshme edhe ndaj femijeve. Stresi dhe lodhja e bashkeshortes zbrazej shpesh dhunshem ne kurriz te femijeve, te cileve une ju dilja ne mbrojtje.
Me besoni vellezer, femijet e mi e urrejne nenen e tyre per karakterin e sjelljet qe shfaq. Nese veprimet e saj do ti denoncoja ne polici une ose femijet e mi, ligjet amerikane me siguri do ta kishin denuar prej vitesh. Por ashtu si ato nena e motra shqiptare, qe per hir te femijeve durojne gjithe jeten dhunen e burrave edhe une kam vendosur, qe per hir te femijeve do ta duroj bashkeshorten time.
Lutem me ndihmoni me komentet tuaja. Respekt per gjithe ato cifte qe kalojne jete te lumtur dhe ne harmoni.