Ardian Vehbiu ka të drejtë: Pavarësisht nga buzëqeshjet kilometrike dhe entuziazmi i shtirur, publiku esëll, gjithnjë e ka të lehtë të dallojë se prapa këtyre photo-ops fshihen tri komplekse relativisht banale, mes të cilëve ai i inferioritetit.
Publiku, pra, nuk e ha më sapunin për djathë. Ky është lajmi i mirë.
Lajmi i keq është se ne kemi politikanë karagjozë. Lolo në kuptimin e plotë të fjalës, që prej takimeve të tyre me kolegë nëpër botë, na dërgojnë… fotografi me pamje idioti të lumtur.
Kjo historia e fotove, sigurisht që nuk ka nisur me Sali Berishën. Tek ky, qasja bëhet thjesht më e theksuar, për shkak të figurës publike, përgjithësisht komike, që ka ndërtuar vetë këto vite. Si të thuash, e ka të pamundur të veprojë ndryshe. Për një si ai, është një tundim shumë i fortë për ta lënë anash. Shpresa është që kjo sjellje të marrë fund me të, por historia e fotove apo filmimeve politike “shikomëni me kë jam”, është e hershme në Shqipëri. Dhe nuk është sepse jemi vend i vogël. Vende të vogla ka shumë në planet, por nuk sillen burrat e shtetit si palaço.
Me Miqtë e “Shekulli”-t folëm në Forumin e kësaj të marte pikërisht rreth kësaj. Pse kjo nevojë e “liderëve” të këtij vendi për të bërë lolon? Përgjigja është e qartë: Janë dështakë. Dy herë dështakë. Kanë dështuar si individë(e) dhe kanë dështuar si politikanë(e). Si individë, sepse asnjë njeri me personalitet të qëndrueshëm nuk ka nevojë të vetëkonfirmohet me dalldi të tilla; dhe si politikanë, sepse asnjë politikan që është i dashur dhe i suksesshëm për popullin e vet, nuk ka nevojë për këto foto.
Sidoqoftë, kjo sjellje fyçkash, ka edhe një pjesë irrituese. Dhe ndoshta është këtu që duhet të përqendrohemi. Fotot e fundit nga SHBA janë blerë kundrejt premtimesh që fshihen me po atë zell që është përdorur për t’i shpërndarë ato. “Shekulli” po bën ndërkohë detyrën. Publiku shqiptar do ta mësojë me se s’bën çfarë tjetër, veç kapsllëkut në personalitet, fshihet pas këtyre fotove, sado e gjerë dhe e gjatë të jetë zgërdhimja e “liderëve” në to. Dhe meqë jemi këtu, a mund ta pyesim kryeministrin se me çfarë statusi është ish-ministri i Mbrojtjes në delegacionin zyrtar shqiptar në SHBA? Nuk ka ndonjë pozicion në qeveri dhe po hetohet për 26 vdekje, qindra plagosje, shokime psikologjike dhe për miliarda lekë dëme. Është e drejtë që të vazhdojnë të paguajnë qytetarët shqiptarë biletat dhe dietat e tij?
E qartë që kryeministri nuk do përgjigjet për këtë. Edhe ish-ministri do vazhdojë të na dhurojë buzëqeshje fotomodelesh, sa herë t’i drejtohen kamerat, njësoj siç bëri, në oborr të prokurorisë pak orë pas Gërdecit. Është e qartë që edhe të tjerë rrotull lolo-liderëve, nuk do ndikohen nga një pyetje apo një forum në gazetë, sado qesharake të jetë sjellja e “udhëheqësit” dhe sado jotransparente të jenë premtimet pas fotove të tij.
Dhe kjo është dhe një pasojë tjetër e ndotjes së ambientit këtu. Kritikat përcillen si sulme politike, përmbajtja e ka humbur vlerën, “lideri” dhe “çeta” përkatëse, e kanë të pamundur të gjejnë kurajë për të marrë diçka racionale tek kritika, e kanë humbur aftësinë për të përfituar prej saj, mosozot për të korrigjuar diçka.. Për këtë ambient publik të molepsur, çdo kritikë është një sulm politik që meriton të shuhet me zjarr e me hekur. Ja, nesër, me siguri do dalë prapë që me mëngjes, i freskët si trëndafil, zëdhënësi Bogdani dhe do na thotë: “Po na sulmoni, sepse ne kemi dalë në fotografi me atë dhe me atë, dhe ju jo.. Keni inat, keni inat, na-nac, na-nac…”.

Shkrimet e fundit nga Adrian Thano