Një grup të rinjsh, të thirrur nga kolegu Fevziu, në një debat mbi shanset e të rinjve në politikë, kanë lënë shije të hidhur te shumë shikues, jo vetëm për mungesën e ideve të tyre politike, por mbi të gjitha, për imitimin e shëmtuar të atyre që shpesh, vetë këta guxojnë t’i quajnë të vjetër në politikë. Aq shumë duhet t’i kenë irrituar qytetarët këta të rinj, sa në një emision timin televiziv, që filloi sapo mbaroi emisioni i tyre, më vinin sms nga publiku, që shanin të rinjtë, ndërkohë që tema e emisionit tim ishte për një politikan shqiptar në Maqedoni, që kandidon për president.
Përbërja e të rinjve të thirrur linte për të dëshiruar, pasi ata nuk janë realisht të rinj që kanë hyrë në politikë, por, në përgjithësi, janë të rinj që kanë hyrë në punë afër politikanëve. Dhe, për këtë shkak, isha gati të fajësoja kolegun Fevziu, nëse s’do sqarohesha se ia kanë rekomanduar vetë partitë politike përkatëse.
Zëdhënësja e Kryeministrit është thjesht një emigrante e kthyer, e cila, pasi u sorollat dy vjet pa punë, gjeti punë në Kryeministri, dy të rinjtë e Ramës, më shumë shquhen si ish-veprimtarë të “Mjaft!”-it, se sa si politikanë socialistë, ndërsa ajo që përfaqësonte LSI-në, përpiqej të imitonte Monikën. Pra, ata nuk janë të rinj që kanë hyrë në politikë, janë të rinj që kanë qejf të hyjnë në politikë dhe e kanë këtë shans nga shefat e partive. Por, duke mos pasur asnjë ide të tyre origjinale, dhe duke rrezatuar një besnikëri të shumëfishuar ndaj liderëve të partive të tyre, ata ngjanin jo vetëm një kopje e 13 karboni e Ramës dhe Berishës, por shpesh ishin turpërues dhe për vetë veset e tyre.
Ajo për çka të vjen keq në gjithë këtë histori, nuk është fati i tyre, por fati ynë dhe vlerat që po prodhon sistemi i ri. Të futur në një ombrellë politike, ata duhet të kontribuojnë për ta emancipuar politikën, jo për të bërë garë kush imiton Ramën, Berishën apo Monika Kryemadhin.
Debati mes të rinjve ishte, po ashtu vulgar, pasi askush nuk debatonte për ato çfarë mendon dhe çfarë ka bërë vetë, por për atë çfarë ata kanë përcjellë në opinion si zëdhënës të të vjetërve. Për shembull, agresioni ndaj Gerti Bogdanit si zëdhënës i PD-së është i kotë, pasi ky flet aty në emër të Sali Berishës. Ai nuk thotë aty as ide, as fakte. Thjesht lexon. Po kështu dhe Meçani, si zëdhënëse e tij në qeveri. Ata nuk u shtojnë si zëdhënës asgjë idiotësive që u vënë para për të lexuar. Ata thjesht mund të gjykohen profesionalisht se si e bëjnë rolin si kurues të imazhit të PD-së apo qeverisë, cilat janë raportet e tyre reale me medien, si arrijnë ata të depërtojnë idetë e qeverisë në media. Ky është një debat profesional, që mund të zhvillohej me ta, nëse ata do të ishin vërtet zëdhënës apo këshilltarë për shtypin. Por, ata s’janë të tillë, por janë thjesht spikerë që lexojnë deklarata që ua shkruajnë.
Marrëdhëniet e tyre me shtypin janë katastrofike, pasi ata janë të detyruar t’i shajnë gazetarët me “listë shtëpie”, pasi nxehet shefi i tyre. Kështu që ata s’ke si i gjykon as për ndonjë profesion, se nuk kanë, as si politikanë, se nuk janë. Pra, janë thjesht njerëz të marrë gabim në punë dhe gabim në debat.
Politika, ashtu si dhe ekrani, janë shumë të rrezikshëm për ata që s’i dalin dot zot, se po dole aty, nuk të mbron dot më as shefi, as kartëvizita që të ka dhënë ai. Aty duhet të të mbrojë publiku dhe shfaqja e shëmtuar, që ata kanë bërë në një emision të tillë si ai i Fevziut, mjafton që të mos merren më me politikë.

*Artikulli i plotë “Kopjet e 13 të karbonit të Ramës dhe Berishës” mund të lexohet edhe në gazetatema.net

Shkrimet e fundit nga Mero Baze