Programet televizive në mbarë botën gjithnjë e më tepër kanë filluar t’i përngjajnë njëra-tjetrës me programe si Big Brother, Apprentice, Pop Idol e të tjera që kanë emrat e tyre përkatës në gjuhën e tyre, por me të njëjtin format.
Dhe nëse dikush e komenton këtë tendencë si mungesë idesh orgjinale, të tjerë kanë kohë që po theksojnë pasojat e të jetuarit në një botë të tillë që ngre lart individin e pandrojtur dhe bën të famshëm brenda natës persona që jo domosdoshmërisht kanë talent.
Kryefjala e të gjithë këtyre programeve është “ji vetvetja dhe suksesi do të vijë pas kësaj”.
Këtu në Angli Jade Goody, një vajzë që u bë e famshme nga një program i tillë i jetoi ditët e fundit të jetës para kamerave, duke u munduar deri në frymën e fundit për të siguruar të ardhura për fëmijët që la pas.
Faqet sociale ne internet si Facebook, Myspace e të tjera të krijojnë mundësi të jetosh të përditshmen në sytë e të gjithëve.
Po përse kjo magjepsje, përse është kaq shumë në modë ky ekspozim, a është kjo një tendencë e rrezikshme? Çfarë vlerash promovon dhe si i shërben individit?
Një studim i bërë nga disa psikiatër amerikanë identifikoi një formë të re iluzioni të shekullit të 21, e pagëzuar me emrin ’sindromi Truman Show’ marrë nga filmi me të njëjtin emër ku luan aktori Jim Carrey.
Ata që vuajnë nga ky sindrom janë të bindur se jetët e tyre luhen para një audience.
Ky është një efekt pak ekstrem i programeve të tilla, por cilat janë pasojat që janë më të dukshme për shoqërinë?
Cila janë vlerat, normat, individët dhe karakteristikat që këto programe promovojnë? Përse pëlqehen dhe a duhet të sanksionohen?

*Kjo temë po debatohet edhe në Forumin e BBC Online

Shkrimet e fundit nga admin